ما هر غذایی را نمی خوریم، به هر حال همه عاشق قورمه سبزی نیستند. ما هر غذایی را هر موقعی نمی خوریم، صبحانه برای خودش منویی دارد، شام و ناهار هم همین طور. ما هر غذایی را در هر سن و سالی نمی خوریم، به هر حال به بچه کباب فیله گوسفند نمی شود خوراند به سالمند هم دیزی چرب و چیلی نمی شود سفارش کرد. این «هر غذایی» را اگر همینطور ادامه بدهیم، نتیجه اش می شود این که به هر حال غذا باید «مناسب» برای مجموع شرایط ما باشد. هر چیزی برای هر کسی مناسب نیست. این هر کسی یعنی کودک، جوان، سالمند، زن، مرد، چاق، لاغر، بیمار، سالم و خیلی متغیرهای دیگر. همه اینها در کنار سلایق و علایق غذایی ما تعیین می کنند که ما بهتر است چه چیزی بخوریم، چه چیزی نه. حالا حکایت خوراکی های ذهنی ما کاملا برعکس است. برای ما ایرانی ها هیچ قاعده و قانونی وجود ندارد. هر چیزی برای هر کسی مناسب است. ما هر غذایی را نمی خوریم و برایش کلی قاعده و قانون داریم اما هر عکسی، هر فیلمی، هر بازی، هر کتابی و هر گونه خوراکی برای فکر و ذهن همه ما مجاز است! اصلا اگر جایی محدودیتی هم برایمان قائل شدند بدین معناست که اگر از آسمان سنگ هم ببارد نباید آن را از دست بدهیم. آخر این چه حرص و ولعی است که برای خوردن همه چیز داریم؟ یعنی اگر کسی بیاید بگوید «این غذا مسموم است» باید آن را دیوانه وار ببلعید؟ بسیاری از محصولات رسانه ای خارجی که از منابع گوناگون به دست ما می رسد دقیقا حاوی چنین پیامی است ولی ما یا نمی دانیم و یا بی اعتنا به آن نظر خودمان را کارشناسی تر از سازندگان آن محصول می پنداریم.
من کاری به این ندارم که شما چه نظری دارید. اصلا با حرف های من موافق هستید یا نه. فقط می خواهم یک بار این علایم هشداردهنده پشت محصولات فرهنگی خارجی را برایتان شرح بدهم که منظورشان چیست. انتخاب با خودتان است که به این علایم هشداردهنده برای خودتان و یا فرزندانتان توجهی بکنید یا نه. بسیاری از فیلم ها و بازی های خارجی مناسب شرایط فرهنگی خانواده ایرانی نیستند اما اگر بنا به هر دلیلی آنها را از فروشندگان خیابانی تهیه و یا از سایت های خارجی دانلود کردید و یا حتی آنها را در دست فرزندانتان مشاهده کردید با یک نگاه ساده به پشت بسته آنها (و یا در اطلاعات همان فیلم ها در سایت های مربوطه) می توانید با علایم زیر بفهمید که آن محصولات چقدر مناسب شما و یا فرزندانتان هستند:
دیدگاهتان را بنویسید