«شما یادتون نمیاد» اما قدیم ها کارتون های تلویزیونی صفای دیگری داشت. هاچ زنبور عسل مدام دنبال مادرش می گشت و آخرش نفهمیدیم که پیدا کرد یا نه. نیک و نیکو هم ماجراهای خودشان را داشتند اما مادرشان توی کندو آنها را می پایید. ای کیو سان هم اگرچه توی معبد ریاضت می کشید اما مادرش از دور هوایش را داشت. خانواده دکتر ارنست که واقعا خانواده کاملی بود. در سخت ترین شرایط زندگی کردند و امیدشان را از دست ندادند. خواهران کارتون زنان کوچک که مملو از عشق و محبت خانوادگی بودند. حتی پینوکیو هم که آدم نبود، برای خودش پدر ژپتو را داشت. اما حالا کارتون های بچه های این روزی را ببینید، مملو از موجودات عجیب و غریبی هستند که هیچ رگ و ریشه ای ندارند. باب اسفنجی، قهرمان این روزهای کودکان ما نه پدری دارد و نه مادری؛ بچه اش هم گویا حلزون سالخورده ای بیش نیست. لاک پشت های نینجا هم دست کمی از باب اسفنجی ندارند. از روابط خانوادگی در کارتون های روزگار جدید متاسفانه نشانی وجود ندارد. آن وقت فکرش را بکنید بچه های روزگار ما چگونه باید مفهوم بزرگی به نام خانواده را درک کنند.
تلویزیون در روزگار ما آن یال و کوپال سابق را ندارد با این حال برای دنیای خیالی بچه ها هنوز هم رسانه بسیار تاثیرگزاری است. کارتون به عنوان یک ژانر هنری- رسانه ای تمامی ذهنیت آینده کودکان را می سازد، آیا مراقب هستیم که بدانیم بچه های ما با چه ذهنی برای زندگی آینده آماده می شوند؟
دیدگاهتان را بنویسید