زندگی حالا بدون «رسانه» تقریبا شدنی نیست. تقریبا همه آنقدر شجاعت نداریم که جوری ادامه زندگیمان را رقم بزنیم که نیازی به رسانهها نداشته باشیم. خداحافظی از رسانهها در بهترین حالت میتواند موضوع یک فیلم سینمایی باشد.
راه گریزی از استفاده و بهکارگیری آنها نیست و البته باید هزینه این استفاده را هم بدهیم.«سواد رسانه»ای اتفاقا برای همین است که این هزینهها را کاهش بدهیم و همیشه از آنها نترسیم. وقتی رسانه را بشناسیم، متوجه خواهیم شد که از چه زوایایی ممکن است بیشتر ضربه بخوریم و آن وقت میتوانیم حواسمان را بیشتر جمع کنیم. یکی از مهمترین ترسها از رسانه مربوط به استفاده کودکان از تلویزیون است. واقعیت این است که ما ممکن است بتوانیم استفاده بچهها از تلویزیون را کنترل کنیم اما موفق به قطع آن نخواهیم شد. پس باید برای این موضوع برنامه داشته باشیم. اگر چنین برنامهای داشته باشیم، بخشی از آن ترس حتی جایش را به لذت خواهد داد این توصیه ها را بخوانید، حتما به دردتان میخورد:
۱. به بچهها کمک کنید که بتوانند تفاوت واقعیت و خیال را تشخیص دهند. معمولا بهصورت عادی متوجه این موضوع خواهند شد اما کمک شما در درک سریعتر این موضوع خیلی مهم است.
۲. به برنامههایی که کودکانتان تماشا میکنند نظارت داشته و دیدن برنامههای خشونتبار را محدود کنید.دقت داشته باشید تعریف خشونت برای شما و یک کودک ۶ساله متفاوت است.
۳. به بچهها این نکته را یادآوری کنید که خشونت در دنیای حقیقی قطعا عواقبی دربر دارد چون معمولا فیلمهای سینمایی بیشتر روی حادثه متمرکز میشوند و نشان نمیدهند سرانجام مثلا یک دزد چه میشود.
۴. هر برنامهای که فکر میکنید برای سنشان مناسب است را حتما با خود آنها تماشا کنید. وقتی صحنهای میبینید که خشونت دارد، از آنها بخواهید که درخصوص عواقب چنین اعمال خشونتباری چنانچه در دنیای واقعی روی دهد، فکر کنند.
۵. از آنها درخصوص احساسشان پس از تماشای یک برنامه یا فیلم خشونتبار بپرسید. این کار هم به تخلیه احساسات آنها منجر میشود و هم شما متوجه میشوید که تماشای برنامه چه تأثیری بر آنها گذاشته است.
دیدگاهتان را بنویسید